Direct naar inhoud
03 June 2020

Interview met Jennifer Cirpici: 'Zorg ervoor dat kinderen zich niet afgewezen voelen'

‘Huisartsenzorg is laagdrempelig. Dat laagdrempelige geldt ook voor de POH’er.’ Jennifer Cirpici is praktijkondersteuner huisartsenzorg (POH) GGZ Jeugd bij IZER in Rotterdam. We spraken haar over deze relatief nieuwe functie in het jeugddomein in Rotterdam, en over het verschil dat zij als Ambassadeur Jeugd wil maken.

Kun je wat vertellen over de functie POH GGZ Jeugd?

‘Ondersteuning voor Huisartsenpraktijken door POH’ers bestaat al langer, maar de specialisatie jeugd is in Rotterdam relatief nieuw. Als POH’er GGZ Jeugd bied ik ondersteuning aan kinderen tussen de 0 en 18 jaar en hun ouders. Bijvoorbeeld bij een hulpvraag over opvoeding, op school, thuis of bij vermoedens van een stoornis. Ik bied een luisterend oor, breng krachten en talenten in kaart, en als dat nodig is verwijs ik door. Bijvoorbeeld naar specialistische GGZ, het Centrum Jeugd en Gezin (CJG) of het wijkteam.’

Hoe ziet de samenwerking met de huisartsen eruit?

‘Als de huisarts denkt dat er iets ‘niet medisch’ aan de hand is met een kind dan kan hij naar mij doorverwijzen. Door goed naar het kind, of de jongere, en zijn of haar ouders te luisteren achterhaal ik wat hun hulpvraag is. De hulp is vrijwillig, het aantal sessies staat niet op voorhand vast. Ik kijk wat de behoefte is van de patiënt en wat nodig is. De ouders zijn bijna altijd bij de sessies aanwezig. Vanuit de systemische benadering is dat belangrijk. De patiënt staat immers niet op zichzelf, maar maakt deel uit van het gezinssysteem. Terugkoppeling en overleg met de huisartsen vindt één op één plaats en dat werkt goed.’

Wat vind je van de samenwerking?

‘Ik ondersteun in verschillende huisartsenpraktijken en vind het plezierig en efficiënt werken. De lijnen zijn kort en wat helpt, is dat mijn werkplek altijd in de huisartsenpraktijk is. Je ziet elkaar dus geregeld en zoekt elkaar makkelijk op. Ik leer ook veel van de artsen, dat zie ik echt als winst.’

Werk je nu, met corona, ook vanuit de praktijk?

‘Nee, helaas niet. De sessies zijn daarmee wel anders. Videobellen kan niet altijd, dus bel ik veel en mis dan het non verbale. Of een ouder zegt plotseling dat zijn/haar kind is afgehaakt en op de bank hangt. Tja, dat is wel lastig.’

Waarin verschilt jouw functie met die van vorige functies?

‘Ik heb onder meer als jeugdbeschermer gewerkt. Dan bied je hulp als problemen al geëscaleerd zijn. Huisartsenzorg is laagdrempelig. Dat geldt ook voor de POH’er. De hulp die je biedt is preventief; je wilt escalatie voor zijn. Door ouders te helpen met opvoedadvies bijvoorbeeld. Sommige kinderen en ouders weten niet wat puberteit is. Voor kinderen is het bewustzijn dat ze niet ‘gek’ zijn, dat bepaalde gevoelens bij hun leeftijd horen, geruststellend. En ook ouders voelen zich zekerder als ze begrijpen dat hormonen het gedrag van hun kind beïnvloeden. Ik help ze om meer te begrijpen over de ontwikkeling van de identiteit en seksualiteit van hun kind, en om hun manier van communiceren aan te passen aan hun kind. Ik hoop dat we met deze tijdige hulp, de druk bij onze collega’s in de jeugdzorg kunnen verminderen.’

Wat vraagt deze nieuwe functie?

‘Dat je pionieren en samenwerking leuk vindt. In Rotterdam vormen de POH’ers GGZ Jeugd een hecht netwerk. We komen bijeen en hebben een appgroep. We hebben zelfs een database opgebouwd met daarin relevante kennis en informatie over het vakgebied. Ook huisartsen hebben daar toegang toe.’

En de samenwerking in het werkveld?

‘We hebben veel aan de wijkmanagers voor het in kaart brengen van het netwerk, en met het CJG hebben we maandelijks overleg. Als POH’ers moeten we onszelf nog wel zichtbaarder maken. En het is zoeken hoe we door moeten verwijzen, samenwerken en kunnen zorgen voor snelle en efficiënte hulp voor onze patiënten als dat nodig is.’

Je wilt verschil maken als ambassadeur Jeugd. Wat is dat verschil?

‘Ik heb van nabij gezien dat kinderen niet altijd gehoord worden. Dat jeugdzorg soms te veel ouderzorg is. Als jeugdhulpverlener ken ik de complexiteit van het systeem en de dilemma’s waar je tegenaan loopt. Maar toch… je moet ervoor zorgen dat kinderen zich niet afgewezen voelen, of buiten spel gezet. Daardoor kunnen ze zich niet meer openstellen voor hulp. Daar wil ik verschil maken. Ik wil het kind zien en horen, en zijn of haar stem teruggeven.’

Hoe helpt de leergang Ambassadeur Jeugd van de beroepsverenigingen BPSW, NIP en NVO je daarbij?

‘Ik leer nog beter om mijn netwerken te benutten en om mijn ideeën over goede hulp over het voetlicht te brengen. En het helpt bij het profileren van POH’ers GGZ Jeugd. Ik heb al gesprekken gehad bij Team-KIM en NJI. Alleen al het feit dat je ambassadeur bent, opent vele deuren voor je.’

Bron: BPSW.nl

Lees ook het interview met Shury Jamanika

'Ons werk levert mooie dingen op. Zoals jongeren die op een werkplek tot bloei komen’, aldus Shury Jamanika. Zij is Coördinator taakstraffen bij de Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) in de regio Gouda, en Coördinator Voorlichting regio Haaglanden.